Τελευταία Νέα

Δείτε τα όλα

Social Media Channels

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ

Πρόσφατα παρακολούθησα μια συγκλονιστική τηλεοπτική συνέντευξη.
Ένας νεαρός από το Μόντρεαλ του Καναδά, που ζει, όπως θα λέγαμε στην θεολογική γλώσσα, μια "κοσμική" ζωή, έχει μια απέραντη αγάπη στην ψυχή του για τα πονεμένα πλάσματα.
Αποκλείεται να είδε κάποιος το τηλεοπτικό αυτό πρόγραμμα και να μην έχει αισθανθεί έλεγχο από την ανθρωπιά αυτού του νεαρού.

Ανέφερε συγκεκριμένα ότι κάποτε πρόσφερε εθελοντική εργασία ως βοηθός μάγειρα σε οικογενειακή συνεστίαση που διοργάνωσε μια φαρμακευτική εταιρεία για τους υπαλλήλους της σε πάρκο του Μόντρεαλ.
Ήταν κατακαλόκαιρο κι ο νεαρός Στέφανος κουβαλούσε αναψυκτικά κι άλλα φαγητά. Από το πολύ πήγαινε -έλα άρχισε να ιδρώνει γι' αυτό έβγαλε το πουκάμισό του, για να αισθάνεται πιο άνετα.

Ενώ ήταν απασχολημένος με το κουβάλημα και το σερβίρισμα των ποτών και των φαγητών το μάτι του έπεσε σε ένα μικρό παιδάκι που καθόταν απόμερα χωρίς να συμμετέχει στο παιγνίδι των δεκάδων παιδιών των υπαλλήλων της εταιρίας που είχαν μαζευτεί στο πάρκο. Όταν το πλησίασε, διαπίστωσε ότι ο εφτάχρονος Γιαννάκης έπασχε από μυϊκή δυστροφία. Του έδειξε ενδιαφέρον, του μίλησε με αγάπη και κέρδισε εύκολα τη φιλία του. Έκτοτε αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένας στενός αδελφικός δεσμός.

Η ΔΥΣΤΡΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

Ο μικρός Γιαννάκης συγκινήθηκε ιδιαίτερα όχι μόνο επειδή τον πλησίασε κάποιος άγνωστος και του πρόσφερε αγάπη και φιλία στη μοναξιά του, αλλά επειδή ο Στέφανος έχει γεροδεμένο σώμα, γεγονός που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο δυστροφικό παιδάκι. Ρώτησε λοιπόν το φίλο του πώς κατόρθωσε να έχει τόσο ωραίο σώμα κι ο Στέφανος του απάντησε ότι γυμνάζεται τακτικά.
Το μικρό παιδάκι εξέφρασε την επιθυμία να παρακολουθήσει τον τρόπο που γυμνάζεται κι ο Στέφανος του υποσχέθηκε ότι θα ζητούσε από τους γονείς του να το πάρει στο γυμναστήριο κάποια μέρα που θα πήγαινε να ασκηθεί.
Όπως κι έγινε. Έκτοτε ο μικρός Γιαννάκης κι ο νεαρός Στέφανος ανέπτυξαν μια εγκάρδια φιλία.

Οι διακοπές του καλοκαιριού όμως ήταν προς το τέλος τους κι ο μικρός Γιαννάκης έπρεπε να επιστρέψει στο ίδρυμα για δυστροφικά παιδιά που λειτουργεί στην πολιτεία Οντάριο του Καναδά, τρεις περίπου ώρες μακριά με το αυτοκίνητο από το Μόντρεαλ. Γι' αυτό ήταν ιδιαίτερα θλιμμένος επειδή θα έχανε το νέο του φίλο.
Ο Στέφανος έβλεπε την αγάπη που του έτρεφε το μικρό παιδάκι και διαπίστωσε ότι είχε ανάγκη να επικοινωνεί μαζί του.
Έτσι τα δύο τελευταία χρόνια κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο πηγαίνει και μένει σε ξενοδοχείο κοντά στο ίδρυμα που φιλοξενεί τον εννιάχρονο τώρα Γιαννάκη. Παρόλο ότι δουλεύει μια πολύ σκληρή δουλειά στις οικοδομές και σηκώνεται κάθε μέρα πολύ πρωί για την εργασία του από την οποία επιστρέφει κατάκοπος κάθε βράδυ, εντούτοις αφιερώνει κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο, για να βρεθεί κοντά στο άρρωστο παιδάκι.
Τα δύο τελευταία χρόνια κάνει το πολύωρο αυτό ταξίδι ανελλιπώς, και ξοδεύει τετρακόσια περίπου δολάρια κάθε, φορά για δύο βραδιές διαμονή στο ξενοδοχείο, για φαγητό στο εστιατόριο, για βενζίνη του αυτοκινήτου του και για δώρα που παίρνει μαζί του για το μικρό του φίλο.

ΕΞΟΧΟ ΔΕΙΓΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Οι αναγνώστες πρέπει να λάβουν υπόψη ότι ο Στέφανος είναι ένας πολύ ευπαρουσίαστος νεαρός 26 χρόνων, ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιήσει το Σαββατοκύριακο για να βγει έξω με την κοπέλα που αγαπά ή για να διασκεδάσει με τους φίλους του κι ο οποίος , όπως αναφέραμε εργάζεται σε μια πολύ κουραστική εργασία όλη τη βδομάδα κι επομένως χρειάζεται την αργία του Σαββατοκύριακου για να ξεκουραστεί. Παρόλα αυτά θυσιάζει όλες αυτές τις χαρές που συγκινούν τους νέους της ηλικίας του, για να επισκεφθεί το μικρό του φίλο. Όσο για το παιδάκι, βλέπει το Στέφανο σαν αληθινό άγγελο. Είναι γι'αυτόν ο αληθινός φίλος, ο μεγαλύτερός του αδελφός, ο φύλακας άγγελος, αληθινό δώρο του Θεού στη δυστυχισμένη και μοναξιασμένη του ζωή.

ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της συνέντευξης ήταν το γεγονός ότι ο Στέφανος δεν πήγε στην τηλεόραση για να δημοσιοποιήση την αγάπη που δείχνει στο άρρωστο παιδάκι. Το θέμα του τηλεοπτικού προγράμματος ήταν εντελώς διαφορετικό. Συμπτωματικά βγήκε η ιστορία του μικρού Γιαννάκη στην επιφάνεια. Περιττό φυσικά να πω ότι έκλεψε την παράσταση. Κι όχι μόνο αυτό. Όταν η τηλεπαρουσιάστρια εντυπωσιάστηκε, όπως ήταν φυσικό, από την ανθρωπιά του και προσπάθησε να τον επαινέσει, η αντίδραση του Στέφανου ήταν κυριολεκτικά συγκλονιστική.

-Μα καλά, του είπε ξοδεύεις οκτακόσια δολάρια το μήνα κι αφιερώνεις κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο για να επισκεφθείς ένα άρρωστο παιδάκι με το οποίο δεν έχεις καμιά συγγένεια;

Κι ο Στέφανος της απάντησε:
- Μα δεν είναι μόνο ο Γιαννάκης που ωφελείται από τη φιλία μας. Ωφελούμε κι εγώ. Ίσως περισσότερο από αυτόν. Όταν αντιμετωπίζω μικροπροβλήματα στη ζωή πάντα θυμούμαι πόσο δύσκολη είναι η ζωή του Γιαννάκη. Κάνω την αναπόφευκτη σύγκριση και βρίσκω το κουράγιο να αντιμετωπίσω καρτερικά τις αντιξοότητες.
- Ναι! Αλλά ξοδεύεις τόσα λεφτά, επέμενε η τηλεπαρουσιάστρια.
- Κερδίζω αρκετά! της απάντησε. (Υπενθυμίζω τον αναγνώστη ότι είναι τεχνίτης που επισκευάζει τις στέγες των σπιτιών).
- Έτσι είμαι σε θέση να ξοδεύω ένα ποσό για το μικρό μου φίλο. Άλλωστε όταν βλέπω το χαμόγελο της ευτυχίας στο προσωπάκι του, νιώθω τέτοια χαρά, που μου ξεπληρώνει και με το παραπάνω κάθε τι που κάνω γι' αυτόν.

ΠΡΟΤΥΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ

Με άλλα λόγια ο Στέφανος, όχι μόνο προσφέρει με την καρδιά του τόσο χρήμα, τόσο χρόνο και τόσο κόπο επί συστηματικής βάσεως για να βοηθήσει το άρρωστο παιδάκι, αλλά επιπλέον προσπαθεί να υποτιμήσει το μέγεθος της προσφοράς του και να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ευεργετούμενο!

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με το Ευαγγέλιο και την πατερική γραμματεία κατανοούν ότι ο νεαρός Στέφανος είναι " ο καλός Σαμαρείτης " του Ευαγγελίου κι αυτός που θα "στήσει εκ δεξιών Του" την ημέρα της κρίσεως, επειδή " ο ελάχιστος αδελφός Του" " ησθένησε" και τον επισκέπτεται.

Αλήθεια ! Τί έλεγχος και τί παράδειγμα για μας που τρέφουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε σωστοί χριστιανοί!

πηγή:Περιοδικό Ορθόδοξη Μαρτυρία

Ψαλμός 4ος και ερμηνευτική απόδοση Ιωάννη Θ. Κολιτσάρα

1 Εἰς τὸ τέλος, ἐν ψαλμοῖς· ᾠδὴ τῷ Δαυΐδ.

2 - Εν τῷ ἐπικαλεῖσθαί με εἰσήκουσάς μου, ὁ Θεὸς τῆς δικαιοσύνης μου· ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με. οἰκτείρησόν με καὶ εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου.

2 Κυριε ο Θεός, συ με προστατεύεις και αποδίδεις το δίκαιόν μου. Οσες φορές προηγουμένως δια της προσευχής σε είχα επικαλεσθή με ήκουσες. Διέλυσες την ψυχικήν μου στενοχωρίαν και έδωσες άνεσιν εις την ψυχήν μου. Και τώρα σπλαγχνίσου μέ, Κυριε· άκουσε και κάμε δεκτήν την προσευχήν μου.

3 υἱοὶ ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καὶ ζητεῖτε ψεῦδος; (διάψαλμα).

3 Ω σεις οι άνθρωποι, που με εχθρεύεσθε, έως πότε θα έχετε σκληράν την καρδίαν σας; Διατί αγαπάτε να διαδίδετε εις βάρος μου ματαίας και ανυποστάτους κατηγορίας και επιζητείτε πάντοτε νέα ψεύδη εναντίον μου;

4 καὶ γνῶτε ὅτι ἐθαυμάστωσε Κύριος τὸν ὅσιον αὐτοῦ· Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρὸς αὐτόν.

4 Μαθετε όμως ότι ο Κυριος κατά θαυμαστόν τρόπον με επροστάτευσεν στο παρελθόν, εμέ τον αφωσιωμένον εις αυτόν. Και τώρα θα εισακούση ο Κυριος την προσευχήν μου, καθώς με όλην μου την ψυχήν κράζω προς αυτόν.

5 ὀργίζεσθε, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε· ἃ λέγετε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐπὶ ταῖς κοίταις ὑμῶν κατανύγητε. (διάψαλμα).

5 Σεις οι εχθροί μου, ας οργιζεσθε επί τέλους εναντίον μου· μη αμαρτάνετε όμως και εναντίον του Θεού. Οσα κακά σχέδια μελετάτε εις τας καρδίας σας και καταστρώνετε εναντίον μου, όταν κοιμάσθε μόνοι σας το εσπέρας, επανεξετάσατέ τα, συντριβήτε δι' αυτά και μετανοήσατε.

6 θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης καὶ ἐλπίσατε ἐπὶ Κύριον.

6 Προσφέρετε θυσίας προς τον Θεόν, αι οποίαι να συνοδεύωνται από τα έργα της δικαιοσύνης. Και τώρα στηρίξατε και σεις τας ελπίδας σας στον Θεόν.

7 πολλοὶ λέγουσι· τίς δείξει ἡμῖν τὰ ἀγαθά; ᾿Εσημειώθη ἐφ᾿ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε.

7 Πολλοί από σας λέγουν· “ποιός θα δείξη εις ημάς και θα δώση τα αγαθά;” Εις ημάς όμως, Κυριε, που πιστεύομεν εις σέ, έλαμψε το φως του προσώπου σου και εδοκιμάσαμεν χαράν.

8 ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου· ἀπὸ καρποῦ σίτου, οἴνου καὶ ἐλαίου αὐτῶν ἐπληθύνθησαν.

8 Εγέμισες την ίδικήν μου καρδίαν από χαράν και αγαλλίασιν, την οποίαν δεν δοκιμάζουν ποτέ οι αμαρτωλοί αντίπαλοί μου, μολονότι είναι γεμάτοι από τους καρπούς της γης, από σίτον, οίνον και έλαιον.

9 ἐν εἰρήνῃ ἐπὶ τὸ αὐτὸ κοιμηθήσομαι καὶ ὑπνώσω, ὅτι σύ, Κύριε, κατὰ μόνας ἐπ᾿ ἐλπίδι κατῴκισάς με.

9 Εγώ όμως με την ελπίδα μου στερεάν προς σε θα κοιμηθώ ήσυχος και ειρηνικός, θα χορτάσω τον ύπνον, διότι συ Κυριε, αν και εγώ είμαι τώρα εγκαταλελειμμένος και μόνος, μου παρέχεις την προστασίαν σου, υπό την σκέπην της οποίας κατοικώ γεμάτος ελπίδα προς σέ.

Το προφίλ του Νεοέλληνα Νάρκισσου

Είναι γύρω στα τριάντα και πηγαίνει συστηματικά στο γυμναστήριο.

Εργάζεται με το κομμάτι σε μια πρωτοκλασάτη εταιρεία παροχής υπηρεσιών, αλλά αρνείται πεισματικά να υπαλληλοποιηθεί.

Κάνει για χρόνια το μεταπτυχιακό του, αλλά δεν σκέφτεται να ασχοληθεί με το αντικείμενο των σπουδών του.

Μένει στο σπίτι των γονιών του –ως κανονικό Kindult ή «μπούμερανγκ», που παρασιτεί στο πατρικό του παίζοντας το «θεός»–,
αλλά κριτικάρει με την πρώτη ευκαιρία τη συντηρητικότητα και τη μιζέρια τους.

Αδιαφορεί για την πολιτική, αλλά έχει «άποψη» για τα πράγματα.

Διαβάζει το Βήμα, αλλά δεν αρνείται να ρίξει μια πειναλέα ματιά και στην Espresso.

Είναι «politically correct», αλλά ταυτόχρονα ασχολείται με αστρολογία, συνωμοσιολογία και Φενγκ Σούι.

Είναι τεχνοκράτης, αλλά φλερτάρει και με το «εναλλακτικό».

Θέλει να αγοράσει τζιπ 4Χ4, αλλά είναι και υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Συνάπτει «σοβαρές» ερωτικές σχέσεις, αλλά αναβάλει συνεχώς κάθε σκέψη γάμου. Φοράει ρούχα φίρμας, αλλά δεν αρνείται και το παλιό φθαρμένο του τζιν, που του χαρίζει ένα δήθεν ατημέλητο στυλ.

Έχει επιτηδευμένα γένια τριών ημερών, και το στημένο ύφος του είναι σαν να λέει με μια παρακμιακή υπεροψία:

«Το όνομά μου είναι Αυτό Που Θα Μπορούσε να Συμβεί. Με αποκαλούν επίσης Ποτέ Πια, Πολύ Αργά, Αντίο».

Συχνάζει στα πιο «in» κλαμπ, αλλά δεν λέει όχι και στα λαϊκά κουτούκια.

Οι καλύτεροι φίλοι του είναι –με διαφορά– οι πιστωτικές του κάρτες.

Είναι «Cool» και ερωτευμένος με τον εαυτό του.

Όπως καταλάβατε, ο Έλληνας Νάρκισσος έχει επιστρέψει σε όλο του το μεγαλείο!

Εγώ, Εγώ, Εγώ…

Η καθημερινή λατρεία του Εγώ, είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του σύγχρονου Έλληνα Νάρκισσου.

Όπως και ο μυθικός Νάρκισσος έτσι και ο σύγχρονος τα πάει καλά με τους καθρέπτες. Είναι εικονολάτρης και ατομικιστής.

Είναι ηδονιστής και προτιμά την αισθητική απόλαυση από την εμπειρία.

Είναι «λάιτ» και προτιμά το ακράγγιγμα από το ρίζωμα.

Το παραμύθι από την πραγματικότητα.

Είναι φιλόδοξος, αλλά όμως η τεμπελιά ξεπερνά τις φιλοδοξίες του.

Δεν θέλει να γίνει ήρωας, παρά μόνον διάσημος, έστω κι αν αυτή η διασημότητα κρατήσει μερικά μόνον τηλεοπτικά λεπτά.

Τέλος, αντί να πολεμά, προτιμά να διοχετεύει τις επιθετικές του ορμές στα πλησιέστερα εμπορικά κέντρα κάνοντας «shopping» μέχρι εμετού!

Πηγή:kafeneio.gr

Ψαλμός 101 και ερμηνευτική απόδοση Ιωάννη Θ. Κολιτσάρα

1 Προσευχὴ τῷ πτωχῷ, ὅταν ἀκηδιάσῃ καὶ ἐναντίον Κυρίου ἐκχέῃ τὴν δέησιν αὐτοῦ.

2 (Μασ. 102) ΚΥΡΙΕ, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου πρὸς σὲ ἐλθέτω.
2 (Μασ. 102) Κυριε, άκουσε και κάμε δεκτήν την προσευχήν μου. Η κραυγή της δεήσεώς μου ας φθάση ενωπιον σου.

3 μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ· ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ θλίβωμαι, κλῖνον πρός με τὸ οὖς σου· ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ ἐπικαλέσωμαί σε, ταχὺ ἐπάκουσόν μου,
3 Μη γυρίσης αλλού το πρόσωπόν σου, ώστε να παύσης να με βλέπης. Εις ημέραν κατά την οποίαν θλίβομαι, όπως είναι η σημερινή ήμερα, πλησίασε το αυτί σου προς εμέ. Οταν εις περιστάσεις δοκιμασιών και θλίψεων σε επικαλούμαι, κατά την ημέραν εκείνην άκουσε και κάμε σύντομα δεκτήν την προσευχήν μου•

4 ὅτι ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡμέραι μου, καὶ τὰ ὀστᾶ μου ὡσεὶ φρύγιον συνεφρύγησαν.
4 διότι αι ημέραι μου εχάθησαν ώσαν καπνός, που διαλύεται στον αέρα. Και τα κόκκαλά μου εξηράνθησαν ωσάν τα φρύγανα.

5 ἐπλήγην ὡσεὶ χόρτος καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου, ὅτι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τὸν ἄρτον μου.
5 Εμαράθηκα και εκτυπήθηκα ωσάν το χόρτον, που το ξηραίνει ο ήλιος. Η καρδία μου εστέγνωσε από την νηστείαν, διότι μέσα στο βάρος του πόνου μου ελησμόνησα να φάγω τον άρτον μου.

6 ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου.
6 Εξ αιτίας των γοερών μου στεναγμών έγινα πετσί και κόκκαλο, εκολλήθη το δέρμα μου επάνω εις τα οστά μου.

7 ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ,
7 Εγκατελείφθην και απεμονώθην από τους άλλους ανθρώπους, έμεινα μόνος ωσάν τον ερημικόν πελεκάνο. Εγινα όμοιος με το κλαψοπούλι της νύχτας, που θρηνεί στους ερειπωμένους οίκους.

8 ἠγρύπνησα καὶ ἐγενόμην ὡς στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματος.
8 Εμεινα άγρυπνος, έγινα όμοιος με το στρουθίον, που έχασε τον σύντροφόν του, και θλιμμένον μένει μόνον του επάνω εις την στέγην.

9 ὅλην τὴν ἡμέραν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου, καὶ οἱ ἐπαινοῦντές με κατ᾿ ἐμοῦ ὤμνυον.
9 Καθ' όλον το διάστημα της ημέρας με ενέπαιζαν και με ύβριζαν οι εχθροί μου• και αυτοί οι οποίοι προηγουμένως με επαινούσαν, ορκίζονται τώρα εναντίον μου και με καταρώνται.

10 ὅτι σποδὸν ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον καὶ τὸ πόμα μου μετὰ κλαυθμοῦ ἐκίρνων
10 Εξ αιτίας του βάρους των θλίψεών μου κατήντησα να τρώγω στάκτην αντί του άρτου και το νερό, το οποίον πίνω, το αναμιγνύω με τα δάκρυα του κλαυθμού μου.

11 ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου καὶ τοῦ θυμοῦ σου, ὅτι ἐπάρας κατέῤῥαξάς με.
11 Αυτά υποφέρω εξ αιτίας της οργής και του μεγάλου θυμού σου δια τας αμαρτίας μου. Διότι συ, αφού με εσήκωσες υψηλά, με απέσπασες από την πατρίδα μου και συντετριμμένον με εξετίναξες εις την ξένην γην.

12 αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν, κἀγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην.
12 Και έτσι αι ημέραι της ζωής μου χάνονται, όπως αι σκιαι κατά την δύσιν του ηλίου. Εστέγνωσα, ωσάν το εφήμερο χορτάρι που ξηραίνεται από το καύμα του ηλίου και είναι έτοιμον να ριφθή εις την φωτιάν.

13 σὺ δέ, Κύριε, εἰς τὸν αἰῶνα μένεις, καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν.
13 Συ όμως, Κυριε, μένεις αναλλοίωτος στους αιώνας των αιώνων, και το Ονομά σου μνημονεύεται δια μέσου όλων των γενεών.

14 σὺ ἀναστὰς οἰκτειρήσεις τὴν Σιών, ὅτι καιρὸς τοῦ οἰκτειρῆσαι αὐτήν, ὅτι ἥκει καιρός·
14 Συ, λοιπόν, ο αιώνιος και παντοδύναμος Θεός, σήκω από τον θρόνον της μεγαλωσύνης σου, σπλαγχνίσου την Σιών, διότι έφθασεν ο καιρός, που πρέπει να την λυπηθής, να την ελεήσης, να την σώσης. Ηλθε πλέον ο προσδιωρισμένος από σε χρόνος της απελευθερώσεώς μας.

15 ὅτι εὐδόκησαν οἱ δοῦλοί σου τοὺς λίθους αὐτῆς, καὶ τὸν χοῦν αὐτῆς οἰκτειρήσουσι.
15 Διότι οι ταλαιπωρούμενοι εις την αιχμαλωσίαν δούλοι σου, επόθησαν και αυτά ακόμη τα λιθάρια των ερειπωμένων κτιρίων της. Το από την καταστροφήν απολειφθέν χώμα της πονούν να ίδουν.

16 καὶ φοβηθήσονται τὰ ἔθνη τὸ ὄνομά σου, Κύριε, καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου,
16 Οταν συ, Κυριε, εν τη παντοδυναμία σου μας στείλης την σωτηρίαν, τα έθνη θα φοβηθούν το Ονομά σου και όλοι οι βασιλείς του κόσμου θα ευλαβηθούν και θα θαυμάσουν την δόξαν σου.

17 ὅτι οἰκοδομήσει Κύριος τὴν Σιὼν καὶ ὀφθήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ.
17 Διότι ο Κυριος θα ανοικοδομήση την ερειπωμένην Σιών και θα εμφανισθη εκεί με την δόξαν του.

18 ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν.
18 Η ανόρθωσις αυτή της Σιών θα σημάνη ότι ο Κυριος έρριψε ευμενές βλέμμα εις την προσευχήν των ταλαιπωρουμένων δούλων του και δεν εξουθενώνει πλέον ως μηδαμινήν την δέησίν των.

19 γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν, καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν Κύριον.
19 Ας καταγραφή αυτή η προφητεία και η προσεχής εκπλήρωσίς της, δια να γνωσθή εις την γενεάν που πρόκειται να γεννηθή, ώστε ο λαός, που πρόκειται να δημιουργηθή, να υμνήση τον Κυριον.

20 ὅτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ, Κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψε
20 Διότι ο Κυριος έσκυψεν από τα άγια ύψη του, από τον ουράνιον θρόνον του, έρριψεν ο Κυριος βλέμμα στοργικόν και ευμενές επάνω εις την γην,

21 τοῦ ἀκοῦσαι τοῦ στεναγμοῦ τῶν πεπεδημένων, τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων,
21 δια να ακούση τον στεναγμόν των αλυσοδεμένων αιχμαλώτων, δια να λύση τα δεσμά από τα παιδιά εκείνων, που είχαν αιχμαλωτισθή και θανατωθή.

22 τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐν Σιὼν τὸ ὄνομα Κυρίου καὶ τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ
22 Ωστε οι τέως σιδηροδέσμιοι δούλοι, ελεύθεροι πλέον, να διακηρύξουν εις την Σιών και να αναγγείλουν το Ονομα του Κυρίου και την δοξολογίαν αυτού εις την Ιερουσαλήμ,

23 ἐν τῷ συναχθῆναι λαοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ βασιλεῖς τοῦ δουλεύειν τῷ Κυρίῳ.
23 όταν θα συγκεντρωθούν εκεί οι λαοί και οι βασιλείς της γης, δια να υπηρετούν τον Κυριον.

24 ἀπεκρίθη αὐτῷ ἐν ὁδῷ ἰσχύος αὐτοῦ· τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμερῶν μου ἀνάγγειλόν μοι·
24 Ο αιχμαλωτισμένος και ταλαιπωρημένος εις την εξορίαν λαός των Ιουδαίων, με όσην δύναμιν του απέμεινεν, είπε προς τον Κυριον• Καμε με να εννοήσω, Κυριε, πόσον ολίγαι ημέραι ζωής μου υπολείπονται, και να σκεφθώ, αν θα προφθάσω άραγε να ίδω την θαυμαστήν σου απελευθέρωσίν μου.

25 μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου· ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου.
25 Μη με αφαρπάσης στο μέσον της ζωής μου• δώσε παράτασιν εις τας ημέρας μου, διότι συ έχεις ατελείωτα τα έτη σου, που μένουν από γενεάς εις γενεάν.

26 κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί·
26 Συ, Κυριε, κατ' αρχάς εδημιούργησες και εθεμελίωσες την γην, και έργα των παντοδυνάμων χειρών σου είναι οι ουρανοί.

27 αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις, καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτοὺς καὶ ἀλλαγήσονται·
27 Αυτοί θα καταστραφούν, συ όμως παραμένεις ο αυτός και αναλλοίωτος δια μέσου των αιώνων. Ολος ο υλικός κόσμος σαν ένδυμα θα παληώση και σαν πανωφόρι, που περιβάλλονται οι άνθρωποι, θα τον γυρίσης, θα τον περιτυλίξης, θα τον αλλάξης, ώστε να γίνη καινούργιος.

28 σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν.
28 Συ όμως είσαι ο ίδιος και αναλλοίωτος και τα έτη της αιωνιότητός σου δεν θα εξαντληθούν ποτέ.

29 οἱ υἱοὶ τῶν δούλων σου κατασκηνώσουσι, καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα κατευθυνθήσεται.
29 Κατω από την ιδικήν σου παντοδύναμον προστασίαν τα τέκνα και οι απόγονοι των δούλων σου, των πατριαρχών, θα εύρουν ασφαλή κατοικίαν και οι απόγονοί των χάρις εις σε θα ευδοκιμούν δια μέσου όλων των αιώνων.

Λίγα λόγια για το βιβλίο των Παροιμιών της Παλαιάς Διαθήκης

Η αλήθεια για την παντοδυναμία του Θεού μέσα σε όλο το σύμπαν και την κυριαρχία Του πάνω σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις είναι απόλυτη και αναντίρρητη.

Εξίσου όμως αληθινό είναι το γεγονός πως ο άνθρωπος φέρει ευθύνη για όλες τις προσωπικές του σχέσεις καθώς και για τον καθοριστικό και κυριαρχικό του ρόλο σε θέματα που αφορούν τον πλανήτη.

Μέσα στη Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει το βιβλίο των Παροιμιών, όπου τονίζεται αυτός ο πράγματι αποφασιστικός ρόλος που κάθε άνθρωπος έχει στα ζητήματα της ζωής.

Κανείς δε μπορεί να κρυφτεί από την προσωπική του ευθύνη ρίχνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη κάθε αποτυχίας στο Θεό.

Ο Σολομών, βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν γιος του Δαβίδ και κυβέρνησε για σαράντα χρόνια, από το 971 έως το 931 π.Χ. αναλαμβάνοντας το θρόνο στην ηλικία περίπου των είκοσι χρόνων. Διακρίθηκε όχι στα πεδία των μαχών, αλλά στο πεδίο της σκέψης, του σχεδιασμού, των διαπραγματεύσεων και της οργάνωσης.

Στο κεφάλαιο Α Βασιλέων 3:12 ο Θεός λέει για τον Σολομώντα "έχω κάνει σύμφωνα με τα λόγια σου. Κοίτα, σου έχω δώσει μια σοφή και φρόνιμη καρδιά, έτσι ώστε δεν έχει υπάρξει κανείς σαν κι εσένα στο παρελθόν και μετά από σένα δεν θα υπάρξει κανείς σαν κι εσένα."

Το βιβλίο λοιπόν των Παροιμιών αποτελεί μια συλλογή γραπτών του Σολομώντα με το κύριο όγκο πιθανότατα γραμμένο γύρω στο 950 π.Χ. Μέσα στο βιβίο αυτό μπορούμε να βρούμε αλήθειες όπως:

• Η σοφία (η δυνατότητα να κρίνεις και να ενεργείς σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού) είναι το πολυτιμότερο πράγμα.

• Η σοφία είναι διαθέσιμη στον κάθε ένα, αλλά το κόστος είναι υψηλό.

• Πηγή της σοφίας είναι ο Θεός και όχι ο εαυτός μας και η σοφία έρχεται με προσοχή στις οδηγίες Του.

• Η σοφία και η δικαιοσύνη πηγαίνουν μαζί. Είναι καλό να είναι κανείς σοφός και είναι σοφό να είναι κανείς καλός.

• Οι κακοί άνθρωποι υποφέρουν τις συνέπειες των κακών τους έργων.

• Ο ανόητος, ο τεμπέλης, αυτός που έχει άγνοια, ο υπερήφανος, ο ανήθικος και ο αμαρτωλός δεν πρέπει ποτέ να αποτελούν πρότυπα.

Στην ζωή μας χρειαζόμαστε πολλή προσοχή και σοφία (λέξη κλειδί στις παροιμίες). Η ανοησία, ως έλλειψη σοφίας, είναι καταστρεπτική. Μέσα στις παροιμίες θα συναντήσουμε τις λέξεις γνώση, παιδεία και σοφία. Δεν είναι συνώνυμες. Κάθε μία είναι ένα τμήμα της διαδικασίας που οδηγεί στην επιτυχία και στις επιτυχημένες σχέσεις.

Υπάρχουν δύο στάδια σ' αυτή τη διαδικασία.

Στο πρώτο στάδιο πρέπει να δούμε πως η γνώση (απόκτηση πληροφοριών) και η παιδεία (την ερμηνεία αυτής της πληροφορίας) πρέπει να αποκτηθούν. Γι αυτό, χρειάζεται μια δεκτική, ανοιχτή καρδιά, όπως αυτή ενός παιδιού.

Στο δεύτερο στάδιο θα πρέπει να δούμε πως μπορούμε να ενεργούμε με σοφία, γιατί η σοφία δεν είναι ούτε πληροφορία (γνώση) αλλά ούτε και επεξήγηση (ερμηνεία).

Η σοφία είναι η σωστή πράξη, η σωστή εφαρμογή αυτών που έχουμε ήδη λάβει.

Η σοφία είναι επίσης φανερή όχι μόνο στην επιλογή της σωστής πράξης αλλά και στον τρόπο εφαρμογής της. Η σοφία ενεργεί χωρίς υπερηφάνεια, με δικαιοσύνη, ευαισθησία και διακριτικότητα.

Στις παροιμίες αναφέρεται ο δίκαιος σαν "σοφός", ενώ ο άδικος και διεστραμμένος σαν "ανόητος".

Ο ανόητος στις Παροιμίες δεν είναι απαραιτήτως κάποιος χωρίς γνώση, έτσι αυτός ο όρος δεν θα πρέπει να εκληφθεί σαν προσβολή.

Αντιθέτως σαν ανόητος αναφέρεται αυτός που δεν έχει σεβασμό για το Θεό, ή γι αυτά που ο Θεός κάνει, επιδεικνύοντας έτσι κενότητα σοφίας.

Για μας σήμερα η σοφία που περιέχεται στο βιβλίο των Παροιμιών είναι τόσο σημαντική, όσο ήταν και την εποχή που γράφτηκε. Δεν αποτελεί βέβαια ένα εγχειρίδιο επιτυχίας ή ευημερίας με μια "ελαφρά θεώρηση".

Αυτό που κάνει είναι να μας λέει πως να αξιολογούμε τις αξίες μας, που μας οδηγεί στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας, που με τη σειρά του μας οδηγεί στην πληρότητα, που επίσης οδηγεί στην ικανοποίηση.

Σελίδα 2 από 10

Δημιουργήθηκε από τον Νίκο Χαραλαμπίδη