Τελευταία Νέα

Δείτε τα όλα

Social Media Channels

Ο σπόρος του αυτοκράτορα...

Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε. "Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα. Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας".

Οι νέοι ξαφνιάστηκαν! Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε. "Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο. Θέλω να τον φυτέψετε, να τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ μετά ένα χρόνο από σήμερα με ότι έχει φυτρώσει απ' αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!"

Ένα αγόρι που λεγόταν Λίνγκ, ήταν εκεί εκείνη την ημέρα και όπως όλοι οι άλλοι, πήρε κι αυτός ένα σπόρο. Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη. Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα κι αυτός φύτεψε το σπόρο και τον πότισε προσεχτικά. Του άρεσε να τον ποτίζει κάθε μέρα και να παρακολουθεί να δει αν είχε φυτρώσει.

Ύστερα από τρεις εβδομάδες περίπου, μερικοί από τους άλλους νέους, άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και για τα φυτά που άρχισαν να μεγαλώνουν.

Ο Λίνγκ συνέχισε να παρακολουθεί το σπόρο του, αλλά τίποτα δεν φύτρωσε ποτέ. Πέρασαν τρεις εβδομάδες, τέσσερις εβδομάδες, πέντε εβδομάδες κι ακόμα τίποτα. Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν με ενθουσιασμό για τα φυτά τους, ο Λίνγκ όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος.

Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν φύτρωσε τίποτα στη γλάστρα του Λίνγκ. Άρχισε να πιστεύει ότι είχε σκοτώσει το σπόρο του. Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά, αυτός όμως τίποτα. Όμως ο Λίνγκ δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του. Απλά περίμενε να φυτρώσει ο σπόρος του.

Τελικά πέρασε ένας χρόνος και όλοι οι νέοι του βασιλείου έφεραν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Λίνγκ είπε στη μητέρα του ότι δεν θα πήγαινε μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει. Και επειδή ήταν τίμιος με ό,τι συνέβη και παρ' όλο που αισθανόταν αδιαθεσία στο στομάχι, παραδέχτηκε ότι η μητέρα του είχε δίκιο. Πήγε λοιπόν την άδεια γλάστρα του στο παλάτι. Όταν έφτασε εκεί ο Λίνγκ έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που καλλιέργησαν οι άλλοι νέοι. Ήταν όμορφα σε όλα τα σχήματα και μεγέθη. Ο Λίνγκ ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα και πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν. "Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο".

Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας, εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους. Ο Λίνγκ προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας. "Τι μεγάλα φυτά, δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε", είπε ο αυτοκράτορας. "Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί σαν ο επόμενος αυτοκράτορας"! Ξαφνικά διέκρινε το Λίνγκ με την άδεια του γλάστρα, στο πίσω μέρος της αίθουσας. Διέταξε αμέσως τους φρουρούς του να τον φέρουν μπροστά του. Ο Λίνγκ ήταν κατατρομαγμένος. "Ο αυτοκράτορας γνωρίζει ότι είμαι αποτυχημένος", είπε. "Ίσως θα πρέπει να με σκοτώσει".

Όταν ο Λίνγκ ήλθε μπροστά ο αυτοκράτορας τον ρώτησε πώς λέγεται. "Λέγομαι Λίνγκ" απάντησε. Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν. Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι. Κοίταξε τον Λίνγκ και κατόπιν ανάγγειλε στο πλήθος, "Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας! Το όνομά του είναι Λίνγκ"! Ο Λίνγκ δεν μπόρεσε να το πιστέψει. Δεν μπόρεσε ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει! Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας;

Τότε ο αυτοκράτορας είπε, "Πριν ένα χρόνο, σαν σήμερα, έδωσα στον καθένα από σας εδώ ένα σπόρο. Σας είπα να πάρετε το σπόρο, να τον φυτέψετε, να τον ποτίσετε και να μου τον φέρετε πίσω σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους, που δεν θα φύτρωναν. Όλοι σας, εκτός από τον Λίνγκ, μου έχετε φέρει δέντρα και φυτά και λουλούδια. Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν, αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ' έναν άλλο. Ο Λίνγκ ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο. Γι' αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας!

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.
Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.
Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.
Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.
Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.
Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.
Αν σπείρεις συγχώρηση, θα θερίσεις συμφιλίωση.
Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.
Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση.
Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.
Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.
Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.
Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή.
Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία.
Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.
Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.
Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.
Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.
Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες.
Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές.

Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο.

Το καρότο, το αυγό και το τσάι

«Σου έχω πει την ιστορία την παλιά με το τσάι, το καρότο και τ’ αυγό;»
Η Έλλη του γνέφει «όχι».

«Άκου, λοιπόν!» αρχίζει ο παππούς.
«Κάποτε παραπονιόταν ένας άνθρωπος πως είχε βάσανα πολλά.
Τον κάλεσε, που λες, στο σπίτι της κάποια σοφή γερόντισσα,
έβαλε ένα τσουκάλι με νερό να βράσει κι έριξε μέσα ένα καρότο κι ένα αυγό.
Όταν έβρασαν καλά, έφτιαξε λίγο τσάι του βουνού και ρώτησε τον άνθρωπο τι βλέπει.
“Ένα καρότο που έχει μαλακώσει από το βράσιμο κι ένα σφιχτό αυγό”, της είπε κείνος.
“Και τι μυρίζει;” ρώτησε η γερόντισσα.
“Μοσχοβολάει τσάι του βουνού!” της απαντάει.
“Ε, λοιπόν, οι λύπες και οι στενοχώριες μοιάζουνε με νερό που βράζει” λέει η γερόντισσα.
“Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν δυνατοί, μα σαν τους βρουν αναποδιές,
θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το καρότο,
που μαλακώνει και διόλου δύναμη δεν έχει πια.
Άλλοι πάλι μοιάζουνε με το αυγό.
Μέσα τους είναι αδύναμοι και μόνο ένα τσόφλι έχουν απ’ έξω να τους προστατεύει.
Όταν έρθουν δύσκολοι καιροί,
θαρρείς και πέφτουν στο βραστό νερό σαν το αυγό και σαν αυτό,
γίνονται κι από μέσα τους σκληροί.
Μα είναι κι άλλοι που θυμίζουνε το τσάι.
Όταν τους βρίσκουν βάσανα,
είναι κι εκείνοι σαν να πέφτουν σε βραστό νερό,
μα ούτε σκληραίνουν, ούτε μαλακώνουν.
Μεταλλάζουν μόνο το νερό σε τσάι του βουνού που ευωδιάζει.
Κι ευφραίνονται με τη μοσχοβολιά του όσοι βρίσκονται κοντά.
Τις λύπες και τις στενοχώριες, πάει να πει,
τις κάνουν γνώση, καλοσύνη και χαρά.

Πήγαινε στο καλό λοιπόν” του λέει η γερόντισσα
“και φρόντισε να είσαι σαν το τσάι.”»

Μήνυμα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κ. Χρυσοστόμου μέ ἀφορμή τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν.

Πρός τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τῶν Γυμνασίων καί Λυκείων τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης.

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Τριῶν Ἱεραρχῶν καί φέτος.
Μπροστά μας τρεῖς μεγάλες μορφές,
τρεῖς μεγάλοι ἅγιοι,
τρεῖς μεγάλοι Πατέρες,
τρεῖς μεγάλοι παιδαγωγοί.
Φωτεινά ἀστέρια στή ζωή ὅλου τοῦ κόσμου, που μποροῦν νά γίνουν καί στή ζωή τή δική σας.
Μιά ζωή δύσκολη, φορτισμένη, μπλεγμένη σέ μαθήματα, ἀνασφάλεια, ἄγχος.
Μιά ζωή, πού ὅπως λέει καί ἕνα τραγούδι «βαρέθηκα νά ζῶ στό μαῦρο καί τό γκρίζο».
«Ποιός στ’ ἀλήθεια εἶμαι ἐγώ, καί ποῦ πάω μέ χίλιες δυό εἰκόνες στό μυαλό;»
(Διον.Σαββόπουλος).
«Ποῦ νά βρῶ τήν ψυχή μου;»(Ὀδ.Ἐλύτης).
Ἡ ἴδια ἀγωνία καί στούς δύο στιχουργούς.
Ἀγωνία γιά τήν πορεία τῆς ψυχῆς.
Πολλές φορές ὁ φόβος τῆς ἀνησυχίας μπροστά σας, ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στόν ἑαυτό σας, στίς ἱκανότητές σας, στό Θεό.
Ξοδεύονται οἱ δυνάμεις στό κυνηγητό τοῦ φροντιστηρίου, στήν παρέα γιά ἐκτόνωση, στήν ἐκδρομή.
Παρηγοριά ἡ διασκέδαση τοῦ Σαββατοκύριακου, ἡ βόλτα μέ τούς φίλους, ὁ καφές.
Δέν εἶναι ὅμως πάντοτε ἔτσι καί γιά ὅλους.
Δέν χάθηκε ἡ ἐλπίδα πού θά δώσει νόημα στή ζωή.
Δέν χάθηκε ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλευθερία, τό καλό.
Γνωρίζουμε ὅμως, ὅ,τι εἶναι καλό, ὅ,τι ἀξίζει, εἶναι καί δύσκολο.
Θέλει προσπάθεια, κόπο. Γιατί τό εὔκολο δέν εἶναι πάντα καλό.
Δέν μπορεῖ νά γίνει ὁ ἄνθρωπος, ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος καί νά χορεύει ὅπως τοῦ λαλοῦν.
Χρειάζονται ἀρχές, ἀξίες, παραδείγματα πρός μίμηση.
Χρειάζεται μιά βάση, μιά ἀφετηρία, ἀπό κάπου νά ξεκινήσεις.

Κάποτε ἕνας ἄπιστος, ἔλεγε στόν Ἅγιο Αὐγουστῖνο πώς οἱ ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεσμευτικές.
Εἶναι φορτίο πού καταπιέζει.
Δέν μᾶς ἀφήνει νά ἀπολαύσουμε τίς χαρές τῆς ζωῆς.
Κι’ ἐκεῖνος ἀπήντησε ὡς ἑξῆς:
«Τά φτερά σ’ ἕνα πουλί εἶναι ἕνα πρόσθετο φορτίο στό σῶμα του.
Ὅμως, ἀκριβῶς χάρις σ’ αὐτό τό ἐπιπλέον φορτίο, τό πουλί δέν μένει κάτω στή γῆ.
Μ’ αὐτά διασχίζει τούς αἰθέρες».
Οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ φαίνονται φορτίο στήν ἀρχή, εἶναι ὅμως αὐτές πού δίνουν φτερά στήν ψυχή.
Γιατί ἡ ψυχή εἶναι φτιαγμένη γιά κάτι ἀνώτερο.
Εἶναι ἡ ψυχή πού ἀγαπᾶ, πού γίνεται ἐλεύθερη ἀπό πάθη καί ἄνομους πόθους.

Ποῦ εἶναι μιά τέτοια ψυχή;
Ὑπάρχει ἐλπίδα νά τή βρῶ;
Ναί ὑπάρχει!
Ὑπάρχει σ’ Αὐτόν πού ἔχυσε τό αἷμα Του πάνω στό Σταυρό.
Ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα στό δρόμο τῆς Ἀνάστασης.
Αὐτήν τήν ἐλπίδα ἔψαξαν οἱ τρεῖς Ἱεράρχες. Καί τή βρῆκαν.
Τή βρῆκαν στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
Στή ζωή Του.
Στήν ὑπέροχη καί μοναδική διδασκαλία Του.
Στά συγκλονιστικά θαύματά Του.
Στήν ἔνδοξη ἀνάστασή Του.
Καί ἔγιναν ὁδηγοί γιά μᾶς καί ὁδοδεῖκτες.
Ἄς ἐμπνευστοῦμε ἀπό τό παράδειγμα τῶν τριῶν αὐτῶν μεγάλων ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι προστάτες τῶν μαθητῶν καί τῶν Σχολείων μας. Ἄς μιμηθοῦμε τήν ζωή τους, τή μόρφωσή τους, τήν ἀγάπη τους γιά τό Χριστό, τά γράμματα, τήν παιδεία.

Μέ πατρικές εὐχές καί ἀγάπη Χριστοῦ

Ὁ Μητροπολίτης
†ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος.

Ο Βασιλιάς και οι τέσσερις γυναίκες

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας πλούσιος Βασιλιάς που είχε τέσσερις γυναίκες.

Αγαπούσε την τέταρτη γυναίκα όσο ήταν δυνατόν περισσότερο και την καλλώπιζε με πλούσια επίσημα ενδύματα και της προσέφερε τα καλύτερα φαγητά. Της έδινε τα καλύτερα.

Επίσης αγαπούσε την τρίτη γυναίκα πάρα πολύ και πάντα την επεδείκνυε στα γειτονικά βασίλεια. Παρόλα αυτά φοβόταν ότι μια μέρα θα τον άφηνε για κάποιον άλλον.

Επίσης αγαπούσε την δεύτερη γυναίκα. Ήταν η έμπιστη του και ήταν πάντα ευγενική, προσεκτική και υπομονετική με αυτόν. Κάθε φορά που ο Βασιλιάς αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, μπορούσε να την εμπιστευτεί και αυτή θα τον βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές.

Η πρώτη γυναίκα του Βασιλιά ήταν πολύ αφοσιωμένη σύντροφος και είχε μεγάλη συνεισφορά στην διατήρηση του πλούτου και του βασιλείου. Παρόλα αυτά δεν έδειχνε ότι αγαπούσε την πρώτη γυναίκα, αν και την αγαπούσε βαθιά, σπάνια έδειχνε ενδιαφέρον για αυτήν!

Μια μέρα, ο Βασιλιάς έπεσε άρρωστος και ήξερε ότι ο χρόνος του ήταν λίγος. Σκέφτηκε την πλούσια ζωή που πέρασε και αναρωτήθηκε «Τώρα έχω τέσσερις γυναίκες μαζί μου, αλλά όταν πεθάνω θα είμαι τελείως μόνος».

Έτσι, ρώτησε την τέταρτη γυναίκα: «Σε έχω αγαπήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, σου χάρισα τα καλύτερα ρούχα και έδειξα μεγάλο ενδιαφέρον για εσένα. Τώρα πεθαίνω. Θα με ακολουθήσεις να μου κάνεις παρέα;».

«Σε καμία περίπτωση». Απάντησε η τέταρτη σύζυγος και απομακρύνθηκε χωρίς να πει τίποτα άλλο».

Η απάντησή της σαν ρομφαία διαπέρασε την καρδιά του. Ο λυπημένος Βασιλιάς ρώτησε την τρίτη γυναίκα. «Η ζωή είναι τόσο ωραία. Τώρα πεθαίνω. Θα με ακολουθήσεις να μου κάνεις παρέα;»

«Όχι!» απάντησε η τρίτη σύζυγος. «Η ζωή είναι τόσο ωραία! Όταν πεθάνεις, θα ξαναπαντρευτώ!» Η καρδιά του έσβησε και έγινε κρύα.

Έτσι μετά ρώτησε την δεύτερη σύζυγό του «Πάντα σε βοηθούσα και εσύ πάντα ήσουν εκεί για εμένα. Τώρα πεθαίνω. Θα με ακολουθήσεις να μου κάνεις παρέα;»

«Συγγνώμη, δεν μπορώ να σε βοηθήσω αυτή την ώρα!», απάντησε η δεύτερη σύζυγος. «Το πιο πολύ, μπορεί να σε στείλω στον τάφο». Η απάντησή της ήρθε σαν κεραυνός και ο Βασιλιάς ισοπεδώθηκε.

Τότε μια φωνή ακούγεται «Θα φύγω μαζί σου και θα σε ακολουθήσω όπου και αν πας».

Ο Βασιλιάς κοίταξε επάνω και ήταν η πρώτη του σύζυγος. Ήταν τόσο σκελετωμένη σαν να υπέφερε από υποσιτισμό και παραμέληση. Ο Βασιλιάς είπε «Θα ενδιαφερόμουν για σένα όταν είχα την ευκαιρία!».

Πραγματικά, όλοι έχουμε τέσσερις γυναίκες στη ζωή μας.

Η τέταρτη είναι το σώμα μας. Ανεξάρτητα από πόσο χρόνο και προσπάθεια καταβάλουμε στο να φαίνεται ωραίο, θα μας αφήσει όταν πεθάνουμε.

Η τρίτη μας γυναίκα είναι η περιουσία, η κοινωνική υπόσταση και ο πλούτος. Όταν πεθαίνουμε όλα θα πάνε σε άλλους.

Η δεύτερη γυναίκα είναι η οικογένεια και οι φίλοι μας. Ανεξάρτητα πόσο χρόνο είμαστε μαζί τους, το πιο πολύ που μπορεί να κάνουν είναι να σταθούν πάνω από τον τάφο μας.

Και η πρώτη μας γυναίκα είναι η ψυχή μας. Συχνά παραμελημένη στο κυνήγι του πλούτου, της δύναμης και των χαρών του κόσμου.

Παρόλα αυτά, η ψυχή μας είναι το μόνο πράγμα που θα μας ακολουθήσει όπου και αν πάμε.

Έτσι, καλλιεργήστε την. Δυναμώστε την και φερθείτε της με τρυφερότητα, γιατί είναι το μόνο μέρος του σώματός μας που θα μας ακολουθήσει στον θρόνο του Θεού και θα συνεχίσει μαζί μας στην αιωνιότητα και στην επόμενη ζωή μας.

Όταν ο κόσμος πιέζει τα γόνατά σου… είσαι στην κατάλληλη στάση για προσευχή…

Πηγή: Το Ζωντανό Ιστολόγιο

Φωτογραφία: Ben Heine

Φταίνε ή φταις;

Υπάρχουν άνθρωποι που διαρκώς παιδεύουν τον εαυτό τους.
Επιλέγουν να δηλητηριάζουν την ψυχή τους, εμμένοντας στη λογική, ότι οι άλλοι γύρω τους είναι σκάρτοι.
Οι άλλοι τους πρόδωσαν
Τους απογοήτευσαν
Τους έκαναν να νοιώσουν μόνοι
Τους άφησαν πληγές…
Και είναι τόσο κρίμα να αναλώνουμε την ψυχή μας σε τέτοιου είδους σκέψεις…
Ας στραφούμε καλύτερα στο μέσα μας κι ας αρχίσουμε να ανιχνεύουμε τα δικά μας λάθη
Τις δικές μας ευθύνες
Τις δικές μας αστοχίες.
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο…
Καθήκον μας είναι να αλλάξουμε τον δικό μας κακότροπο, εσώτερο κόσμο.
Αυτό είναι το αποφασιστικό, καταλυτικό βήμα για να αλλάξει ο κόσμος ολόκληρος.
Όταν κατανοήσουμε αυτή τη λεπτή διαφορά, θα μάθουμε να βελτιώνουμε τον εαυτό μας
Και σιγά σιγά θα αρχίσουμε να βλέπουμε και τις σχέσεις με τους γύρω μας να βελτιώνονται.
Ας μην βάζουμε την ψυχούλα μας σε λαβυρίνθους αποδόσεως ευθυνών
Ας μην αφήνουμε πικρίες να μαραίνουν τα άνθη της καρδιάς μας…
Η ευθύνη κρύβεται μέσα μου!
Και όταν ρίξω τις παρωπίδες του εγωισμού μου
Μπορεί με έκπληξη να διαπιστώσω οτι άνθρωποι
Που πριν κατηγορούσα πως με πρόδωσαν
Αξίζουν την συγνώμη μου…

Πηγή: apostagmatakardias

Σελίδα 5 από 10

Δημιουργήθηκε από τον Νίκο Χαραλαμπίδη